เรานะ ตอนนี้อายุ 15 แล้วแต่ต้องเรียนม.1 ใหม่ล่ะ เหนื่อยมากเลย ที่เป็นแบบนี้เพราะเราเคยป่วยหนักมากๆตอนช่วงป.5-ป.6 พอตอนขึ้นม.1เราก็เป็นโรควิตกกังวล เรากลัว กลัวทุกอย่าง กลัวมากๆ กลัวเราจะทำไม่ได้ กลัวจะป่วยอีก กลัวโดนด่าว่าตอแหลอีก กลัวสายตาคนในห้องที่มองมา เรารู้สึกเสียความสามารถทุกอย่างที่เคยมี เราเสียความมั่นใจ เราเสียสมาธิ เราไม่สามารถมุ่งมั่นกับอะไรได้มันปวดหัวไปหมด ช่วงแรกเรากลัวเลยเลือกที่ดร็อปไปเรื่อยๆ ตอนนี้เราก็มาเรียนทางเลือก ช่วงที่ดร็อปเราพยายามหาวิธีให้ตัวเองกลับไปเรียนอยู่ตลอด เราอยากเรียนในระบบเหมือนเดิมมาตลอด ทุกคนอิจฉาที่เราไม่ต้องเรียนในระบบ แต่เราอยากเรียนในระบบกับทุกคนด้วย เราร้องไห้ทุกครั้งเวลาเห็นโพสต์ของเพื่อนสตอรี่ของเพื่อนตอนอยู่ที่รร.อย่างมีความสุข เราอยากจะไปอยู่ตรงนั้นกับทุกคนด้วย แต่เราไม่สามารถกลับไปเรียนแบบนั้นได้ เพราะอะไรหลายๆอย่างมันไม่อำนวยแล้ว เราเองที่เครียดกับเรื่องต่างๆ เราก็ไม่ไหว นอกจากเรียนเรื่องเราก็เครียดเรื่องอื่นด้วยเพราะตอนนี้เราเป็นโรควิตกกังวล แล้วก็เป็นซึมเศร้าด้วย มันทำให้เราคิดมากและก็เครียดง่าย เราอยากเข้มแข็งกว่านี้ เราไม่อยากกลัวแบบนี้ เราอยากจะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ สิ่งที่ตัวเองชอบ แต่เราดลับทำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันส่งผลต่อชีวิตประจำวันเราทั้งหมดไง เรายังต้องทนอยู่กับคำด่าของคนบางกลุ่ม โดนญาติเรียกเด็กไม่เรียนหนังสือ ทั้งที่เราเองก็พยายามมากๆแล้ว เราพยายามสุดๆแล้ว เราเองก็เสียใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย เราโคตรเจ็บใจ ที่ผ่านมาเราพยายาม•••หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ มันทำให้เรายิ่งเจ็บปวด มันเหนื่อย เราเหนื่อยที่จะร้องไห้ เหนื่อยที่จะต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ถ้าโลกนี้เป็นเกมเราก็อยากจะยอมแพ้แล้วจบเกมนี้ลงซะ แล้วไปเริ่มเล่นเกมอื่นใหม่ เราอยากเริ่มต้นใหม่ แต่อะไรๆมันก็ยากไปหมด เรายังเด็กมากๆเลย ไม่รู้สิ เรื่องนี้มันหนักสำหรับเรามากเลย เราไม่อยากรู้สึกระแวงฟุ้งซ่านแบบนี้แล้วอ่ะ