เรามีปมที่ทำให้ชีวิตเราพังเรื่องนึงคือแม่รักเราไม่เท่ากับพี่น่องและใช้เราเป็นถังขยะอารมณ์เสมอ พี่ๆน้องๆแม่เลี้ยงทุกคนมีเราทำงานนอกบ้านคนเดียว(อันนี้ไม่ติดแต่..) แต่เวลาเราหาเงินมาได้บอกไม่ได้ขอเงินแม่ๆจะชอบพูดว่าเงินฉันทั้งนั้น (อันนี้พูดลับหลังบ้างไม่บ่อยแต่รู้ว่าจริงๆเค้าคิดแบบนี้) ให้อะไรไปไม่เคยพอใจให้คนอื่นต่อง่ายๆ มีของดีคิดถึงพี่น้องคนอื่นก่อนแต่บอกรักเรา เราไม่เคยได้นาฬิกา, ของเล่นแพงๆหรือแท้แต่เสื้อผ้าใหม่จากแม่เลยด้วยซ้ำ หลายครั้งมากที่นั่งมองพี่ๆน้องๆเล่นของใหม่ใส่ของใหม่ตาปริบๆพอขอบ้างจะโดนว่าๆเราเอาแต่ใจ เวลาผ่านไปเราโต แม่ก็ยังติดนิสัยลำเอียงเอาแต่ใจแต่กับเรา นั่งว่างๆนานๆไม่ได้จะคิดเรื่องnegative นั่งร้องไห้สงสารตัวเอง เคยปลอบเคยเข้าข้างไม่ได้ผลเราได้แต่นั่งมองทำไรไม่ได้ พ่อเราเสียไปแล้วตอนอยู่ด้วยกันทะเลาะกันบ่อยมากบรรยากาศในบ้านไม่เคยดีแต่พอพ่อตายแม่กลับบอกคิดถึงพ่อทั้งๆที่ตอนมีชีวิตประกาศจะหนีไปแทบทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ช่วงนี้เราเจอปัญหาเจอน้องหลอกให้แม่ขายที่ไปเลยต้องมาเช่าบ้านอยู่กับแม่สองคน ค่าเช่าก็ออกให้แม่ๆก็บ่น negative มาก แถมพอตื่นก็เสียงดังนอนไม่ได้มาตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้ววยกันจะครึ่งปีละ แต่พี่ๆและคนอื่นๆบอกให้เราทนแม่ไปก่อน แม่คือ trigger ของความทุกข์เรามากๆเหมือนกับระเบิดเวลาที่ไม่รู้เหยียบผิดตอนไหน(และถึงไม่เหยียบก็ระเบิดเองอยู่ดี) เอะอะไรก็จะมีความกลัวลูกทิ้งทวงบุญคุณเสมอ เอาตรงๆทุกวันนี้เจอนักจิตทุกอาทิตเพื่อค้ำจุนจิตใจเพราะบอกใครไม่ได้ทุกคนเอือมบอกจะเล่าให้ฟังทำไมมันแก้อะไรไม่ได้…. (แล้วพวกมึงไม่มารับภาระแทนกูละ คนก่อคือไม่ได้เห็นว่าตัวเองเป็นปัญหาพูดไปก็จะเจอ guilt trip ด้วยการร้องไห้ใส่กูก็ต้องรับผิดว่าเค้าเสียใจเพราะเรา???? ตรรกะโคตรพัง) ทนจนจะระเบิด จะพังสังคมกลับมองว่าสงสารแม่เรื่องแค่นี้เอง …… วีรกรรมเค้ามันมีเยอะกว่านี้มากแทบจะเขียนหนังสือได้ รู้แค่ตอนนี้พังมาก พังมากๆจนต้องหาทางออกด้วยการหานักจิต

— @นิรนาม

คำสารภาพนี้ผ่านการตรวจสอบโดย ทีมงาน Sarapab ก่อนเผยแพร่ — เราคัดกรองเนื้อหาที่ผิดกฎหมาย สแปม และข้อมูลระบุตัวบุคคลออกในทุกขั้นตอน