ผมเข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ไม่รู้จักใคร เงินน้อย ทุกเย็นกินข้าวร้านป้าหน้าหอ สั่งข้าวไข่เจียวจานเดียวเหมือนเดิมทุกวัน นั่งโต๊ะมุมเดิม ผ่านไปสองเดือน วันนึงป้าเดินมาวางจานผัดผักกับไข่ดาวเพิ่มที่โต๊ะ ผมบอกว่า "ป้า ผมไม่ได้สั่ง" แกพูดสั้น ๆ ว่า "กินซะ เด็กกำลังโต กินไข่เจียวอย่างเดียวไม่ได้" จากวันนั้น ทุกเย็นมีอะไรเพิ่มมาเสมอ บางวันเป็นแกง บางวันเป็นผลไม้ แกไม่เคยคิดเงินเพิ่มสักบาท วันที่ผมเรียนจบ ผมเอาเงินเดือนแรกไปให้แก แกไม่รับ บอกว่า "ป้าไม่ได้ให้เพราะอยากได้คืน ป้าแค่ไม่อยากเห็นเด็กคนนึงกินข้าวคนเดียวแบบเหงา ๆ" ที่อบอุ่นที่สุดไม่ใช่อาหารที่ป้าเพิ่มให้ แต่คือการที่มีคนสังเกตเห็นว่าผมเหงา ทั้งที่ผมไม่เคยพูดสักคำ

— @นิรนาม

คำสารภาพนี้ผ่านการตรวจสอบโดย ทีมงาน Sarapab ก่อนเผยแพร่ — เราคัดกรองเนื้อหาที่ผิดกฎหมาย สแปม และข้อมูลระบุตัวบุคคลออกในทุกขั้นตอน