เรามาเรียนต่อไกลบ้าน ตั้งใจจะรีบเรียนให้จบแล้วกลับไปแต่งงานแฟนที่คบกันมานาน แต่อยู่ๆ แฟนก็บอกเลิก เราพังมากเลยเปิดโอกาสให้ใครอีกคนนึงเค้าหา เค้าดูแลเราดีมาก แต่เราไม่ได้รัก เค้าสำคัญกับเรามากจนเราขาดเค้าไม่ได้ แต่ยังไงเรียนจบเราก็กลับบ้าน แล้วเค้าก็มีภาระทางนี้ ทำให้เป็นรักที่ต้องจบลงอยู่ดี ไม่สามารถเป็นคนสำคัญของกันและกันได้ตลอดไป อยากมีลูกซึ่งเค้ามีให้เราไม่ได้ เราอายุสามสิบกว่าแล้วเรากลัวว่ากว่าเราจะเรียนจบกลับไปเราจะหาคนมาแต่งงานด้วยไม่ทัน เราเลยเริ่มคุยกับผู้ชายอีกคนในแชททางไกล โดยหวังว่าถ้าเรากลับบ้านคงได้พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงการแต่งงานได้ เราชอบคนทางไกลมาก แต่กายเราก็ยังอยู่กับคนทางนี้ ซึ่งเค้าก็รับรู้ตลอดว่าเราคุยกับอีกคนทางไกลนะ บางทีเราก็อึดอัด รู้สึกว่าตัวเองทำตัวไม่ดี ทำไมเราไม่สามารถรักคนที่ดีกับเราขนาดนี้แล้วอยู่ด้วยกันตลอดไปได้นะ