ทำไมเด็ก17อย่างเราต้องแบกภาระอันใหญ่ยิ่งไว้บนบ่าด้วย เราอยากทำในสิ่งที่อยากทำ เราอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้ม แต่เพราะสภาพแบบนี้ไงเราถึงได้ว่างเปล่าขนาดนี้ รู้สึกไม่มีอะไรเลย อิจฉาคนอื่นที่เขามีแต่เรากลับมีช้ากว่าคนอื่นืหรือไม่มีเลย ทุกวันนี้เรายังไม่รู้เลยนะว่าเราภนัดอพไรกันแน่ เราถนัดจนิงหรืแค่หลอกตัวเองไปวันๆ เราอิจฉาหลายคนเลยรวมถึงแม่เราเองว่าทำไมเขาถึงมีชีวิตที่สดใส เราอยากมีจุดยืนของตัวเองที่ชัดเจนแต่ทำไมไม่เข้าใจเลยวะ เราแบบพูดไม่ถูกอ่ะ เหนื่อยชะมัด ทำไมเราต้องเกิดมาบนโลกแสนห่วยแตกนี่ด้วย