การเป็นลูกคนกลางใช่ว่าจะได้รับความรักเท่ากับพี่คนโตหรือน้องคนเล็ก คำที่พ่อเเม่พูดว่า"รักลูกทุกคนเท่ากัน"มันคือคำหลอกลวงชั้นดี ในความเป็นจริงคงไม่มีหรอก มันมีเเต่รักใครมากกว่ากันเเค่นั้นเอง ตอนพี่เราสอบเข้าม.1ทุกคนช่วยกันหาเเนวข้อสอบให้ ติวให้ สอนให้ทุกอย่างเเต่พอเราสอบเข้าม.1เราหาข้อสอบเอง ติวให้ตัวเอง ศึกษาด้วยตัวเองทุกอย่าง เเต่พอวันก่อนสอบเข้าม.1เราบอกเเม่ว่าอาจจะมำได้ไม่ดีนะเเต่คำตอบที่เเม่ให้เรามาคือ"ก็ตั้งใจไม่มากพอไง ไม่พยายามให้มากล่ะ"พอได้ยินอย่างนี้รู้สึกหมดกำลังใจ พอวันสอบเราก็ไปสอบด้วยความกดดันมากๆพอสอบเสร็จเเม่ถามเราว่า"เป็นไงสอบได้มั้ย จะเข้าห้องนี้ให้เเม่ได้มั้ย(วิทย์-คณิต)"ความรู้สึกตอนนั้นอยากทำเป็นไม่ได้ยินมากๆ เราก็ตอบเเม่ไปว่า"ไม่ค่อยได้ข้อสอบยาก น่าจะไม่ได้อยู่สายนี้"หลังจากนั้นเรากับเเม่ก็เริ่มทะเลาะกันเเล้ววันนั้นเเม่ก็ไม่คุยกับเราทั้งวัน วันประกาศผลเราติดเเล้วได้อยู่สายวิทย์-คณิต เเม่ก็ดีใจมาก เราเลยรู้สึกดีใจที่เเม่ภูมิใจในตัวเรา เเต่พอเกรดเทอม1ออกเรารู้สึกเกลียดตัวเองเพราะเเม่เราค่อนข้างกดดันเรื่องเรียน พี่เราได้เกรด3.8+ เราได้3.7+ เเม่กับพ่อก็ภูมิใจในตัวพี่เรามากๆเเต่ต่างกับเราที่พ่อบอกเราว่า"เทอมหน้าขอ3.8นะ"ทำนองว่าเเบบขอให้ได้เยอะกว่านี้นะ เเต่เกรดเทอมนี้เราเพิ่มขึ้นเยอะมากสำหรับเราเพราะตอนป.6ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเกรดจบเเค่3.5+เเต่ถึงยังไงเกรดจะเพิ่มเเค่ไหนถ้าเกรดมันอยู่เกณฑ์ต่ำกว่าพี่ก็คือเกรดน้อยอยู่ดี บางทีเครียดเรื่องเรียนเเล้วมาถูกกดดันมันเหมือนไม่อยากอยู่เเล้วอะ เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี.😭