ฉันเคยเป็นเด็กผู้หญิงสดใสคนหนึ่ง มีครอบครัวที่อบอุ่น มีรอยยิ้มที่สวยที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะมีได้ ได้รับความรักทั้งทางกายและทางใจ ทุกอย่างดูเพอร์เฟค แม้ที่บ้านจะไม่ได้มีอะไรเลย แต่ฉันมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่แล้วตัวฉันในวันนั้นก็หายไป เพียงเพราะคำว่า “บ้านแตกสาแหรกขาด” ในช่วงที่ครอบครัวกำลังระหองระแหง พ่อกับแม่ทะเลาะกันทุกวัน บ้านร้อนเป็นไฟราวกับฉันถูกแผดเผาไปพร้อมกับมัน ฉันกับน้องอยู่ในจุดตรงกลางงระหว่างพ่อกับแม่ตอนนั้น แม่พูดกรอกหูวันแล้ววันเล่าเรื่องพ่อ ส่วนพ่อก็ถามไถ่ทุกอย่างเกี่ยวกับแม่ แม่มีคนอื่นไหม คัยกับใครบ้าง เป็นเหมือนคนส่งสารระหว่างพวกเขา ฉันอึดอัดและไม่ชอบมันเลย “ มันสมควรไหมที่เด็กควรมารับรู้ปัญหาของผู้ใหญ่” ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ มันเป็นจุดเริ่มต้นให้ฉันไม่อยากกลับไปที่บ้าน อยากหนีไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ด้วยวัยตอนนั้น มันทำให้ฉันมีทางเลือกไม่มากนัก ฉันกลายเป็นเด็กเก็บกด และรู้ว่าต้วเองก้าวร้าวขึ้น เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะมาจากร่องรอยบาดแผลทางใจที่พ่อกับแม่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาไง